Καθήκον και χρέος μας να κρατάμε ζωντανή τη μνήμη τους

Είναι στιγμές που οποιοδήποτε αθλητικό γεγονός μας είναι αδιάφορο, μπροστά στα συγκλονιστικά ντοκουμέντα των φωτογραφιών που είδαν το φως της δημοσιότητας από το σκοπευτήριο Καισαριανής!

Μπροστά σε τέτοια γεγονότα δεν έχεις δικαίωμα να σιωπάς και επιβάλλεται να αφιερώνεις μια και δυο σελίδες χαρτί στη μνήμη τους, παραμερίζοντας όλα τα υπόλοιπα πεζά της σημερινής επικαιρότητας.

Και χρειάζεται λίγο παραπάνω συλλογισμός για να νιώσει κανείς τη δύναμη αυτών των Ελλήνων πατριωτών που χάρισαν την ζωή τους, αφήνοντας πίσω τους όνειρα και αγαπημένα πρόσωπα, διότι είχαν βαθύ φρόνημα πίστης για το έθνος μας!

Το Γερμανικό ανακοινωθέν έγραφε:

«Την 27/ 4/1944 Κομουνιστικαί Συμορίαι παρά τους Μολάους κατόπιν μιας εξ ενέδρας επιθέσεως εδολοφόνησαν ανάνδρως ένα Γερμανόν στρατηγόν και 3 συνοδούς του. Πολλοί Γερμανοί στρατιώται ετραυματίσθηκαν. Ως αντίποινα θα εκτελεσθή:

1)Ο τυφεκισμός 200 κομουνιστών την 1/5/19442

2)Ο τυφεκισμός όλων των ανδρών τους οποίους θα συναντήσουν τα γερμανικά στρατεύματα επί της οδού Μολάοι προς την Σπάρτην έξωθεν των χωρίων. Ο Στρατιωτικός Διοικητής Ελλάδος».

Αυτές οι αποκαλυπτικές φωτογραφίες που απροσδόκητα είδαν το φως της δημοσιότητας για πρώτη φορά μετά από 82 ολόκληρα χρόνια, είναι ένα συγκλονιστικό γεγονός.

Ήταν το μακρινό 1944, πρωτομαγιά, όταν οι Γερμανοί ναζί οδήγησαν τους 200 Έλληνες ήρωες στο σκοπευτήριο Καισαριανής για εκτέλεση.

Η φωτογραφίες ντοκουμέντα ομολογουμένως είναι …αδίστακτες, και ξετυλίγουν τραγικά το σκληρό πρόσωπο των ναζιστικών δυνάμεων κατοχής! Μας αποκαλύπτουν επίσης την δύναμη και το σθένος αυτών των ανδρών, που με ψηλά τα κεφάλια, με καθαρό βλέμμα και με σφιγμένη γροθιά, κλείνουν το μάτι στο θάνατο και προχωρούν ατάραχοι, όταν εμείς αγχωνόμαστε και σκάμε, αν τελείωσε η κόκα κόλα στο σπίτι η’ έφυγε η μάσκαρα!

Αγέρωχοι περπατούσαν ακόμα και όταν τους ανέβαζαν ανά είκοσι στον τοίχο και κοίταζαν τα πολυβόλα κατάματα για να εκτελεστούν δευτερόλεπτα αργότερα.

Έτσι μετριέται το μπόι των ανθρώπων, αλύγιστοι μπροστά και στο θάνατο!

Όσοι έζησαν τις στιγμές εκείνες από κοντά περιέγραψαν μαρτυρικά τις εικόνες με το ποτισμένο από αίμα χώμα που δεν απορροφούσε άλλο!

Πλήθος κόσμου έτρεξε να δει εάν βρισκόταν κάποιος δικός τους στα φορτηγά που επέστρεφαν με πτώματα γεμάτα.

Ήταν η στιγμή που γράφτηκε μια από τις πλέον αιματοβαμμένες σελίδες της αντίστασης κατά του κατακτητή στο Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Οι συγκεκριμένες ιστορικές στιγμές μας θυμίζουν και το πως οι αγωνιστές αυτοί πολεμήθηκαν, το πώς αντίθετα, συνεργάτες των κατακτητών κυριάρχησαν όχι μόνο σε παρακρατικές οργανώσεις ,αλλά και στον κορμό του επίσημου κράτους, στο στρατό και στα σώματα ασφαλείας.

Δεν έχει καμιά σημασία αν ήταν κουμουνιστές, δεξιοί ,κεντρώοι η’ κάτι άλλο, τους μνημονεύουμε ως Έλληνες πατριώτες.

Άνθρωποι που δεν πρέπει να κρίνονται σήμερα για τα πολιτικά τους φρονήματα, όπως ορισμένοι επιχείρησαν, αλλά για την αυτοθυσία τους προς το έθνος και απέναντι του εχθρού.

Άνδρες που τίμησαν την χώρα τους και αψήφησαν το θάνατο.

Μεγαλείο, Δέος και Συγκίνηση μόνο!!

Δεν γράφω όμως περισσότερα... Θαρρώ πως είναι περιττά!!

Προτιμώ στο μικρό κενό που μένει στη σελίδα να μεγαλώσουν κι άλλο οι πρωταγωνιστές που σήμερα είναι οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες, μη τυχόν πάρουν πνοή και …μιλήσουν, φέρνοντας όλους εμάς αντιμέτωπους με το βάρος πραγματικά της ιστορίας.

Και θα συμφωνήσω απόλυτα με αυτό που έγραψε κάποτε ο σπουδαίος Βασίλης Ραφαηλίδης: ‘’Περί ενδόξων προγόνων πολύς λόγος, περί ελεεινών απογόνων ουδείς λόγος!”

Η ιστορία λοιπόν γράφτηκε!

Και γράφτηκε με το δικό τους αίμα.

Τιμή και δόξα στους ήρωες της φωτογραφίας.

Τιμή και σεβασμό στη μνήμη τους!!